Om 08:45 uur komt Chris mijn kamer binnen: “Schiet op, Bas staat al bij de gondel." Vandaag hebben we een tocht gepland waar je normaal vroeg voor opstaat. Op de planning staat de Westliche Eisentaler Spitze.
Ik spring in mijn boots, pak mijn splitboard, tas en een stuk brood en kaas en sta 30 minuten later bij de lift. De tocht verloopt spoedig en na vier keer ons splitboard omgebouwd te hebben, staan we om 13:30 uur op de Westliche Eistentäler. We bekijken de mogelijke afdalingen door de smalle, steile, 'felsdurchsetzte' couloirs en besluiten snel verder te gaan. We verlengen de tocht met een hike van 280 hoogtemeters naar de Hochburtscha. Vanaf daar is er nog een waanzinnige afdaling: een open veld en een steile ‘schneize’ door het bos. Eigenlijk zouden we hier nog een hele volgende dag voor nodig hebben, want deze tocht eindigt in het lange Wassestubental. Hier moeten we dan uit hiken en boarden. Voor 16:00 uur moeten we de laatste lift in Silbertal, Montafon hebben. Anders zijn we meer dan 30 kilometer van huis zonder vervoer terug. But: no risk no fun.
We genieten de dikke en onverspoorde poeder afdalingen door smalle couloirs, open velden en ‘schneizen’ door het bos. Het dal is langer dan verwacht en om 16:00 uur komen we aan en stappen, net op tijd, in de laatste lift. Speciaal voor ons houden ze de sleeplift in het gebied langer open. Zo kunnen we vanuit het bergstation de kam oversteken en aan de achterkant van het Klostertal naar beneden boarden. Deze laatste afdaling brengt ons precies in onze achtertuin in Dalaas.
Over Irian
Delen
TERUG
